Dua hari lepas menerima kembali perkhabaran daripada seseorang yg telah saya anggap sbg abang, seseorg yg sy rasa mampu utk berkongsi masalah dgnnya...yg telah agak lama juga menghilang dari hidup sy...seseorang yang pernah meminjamkan semangat, keyakinan, dan motivasi buat sy...tapi mendengarkan suaranya skrg jika nk dibandingkan dengan dulu...cukup ketara perbezaannya...kalo dulu seringkali berkongsi masalah sy dgnnya..selalu meminta pendapatnya dlm hal2 tertentu...seringkali keceriaannya membuatkan sy bermotivasi utk menghadapi masalah sy...tapi skrg walau pun dia membenarkan sy merujuk kepadanya ttg masalah sy...tak sampai hati lah pulak nk membebankan dia dalam keadaan dia skrg ini...moga semangat, keyakinan, dan keceriaan kembali spt dulu dlm hidupnya...
Bistu nk luah kat sapa yerk?... kakanda kesayangan tk bleh...nnti dengar dia berleter bisa membuatkan sy menangis lagi...tk tau lah knpa skrg bila dgr je dia berleter emosi sy rasa semacam jer macam dia mendendangkan lagu sedey pulak...kalo dulu dia cakap apa pon sy bleh buat bodo jerk..tp skrg tk bleh...mesti tangkap leleh punya...satu ayat yg buat sy tak bleh lupa 'ziera ni kan..dengar apa yg org bg nasihat tp tak buat..alih2 ikot kepala sendiri jugak' hehehe...yang..mesti letih u bg advice kat i kan? pastu ur advice ntah kemana...tp skrg i dh mula dengar n buat apa yg u suruh...takde lah i sekadar dengar cam dulu...tp nk citer secara mendalam slps i kene leter aritu rasa cam malas dah bimbang hujan akan tuwun lg...
hmmm....kenapa yerk?...Kadang2 tertanya jugak kat dalam diri ni...kenapa skrg ni berbeza benar...kalo sy mampu merasai org sekeliling sy apatah lg...kalo dulu bleh menjadi pendengar..mampu menasihati...mampu menitipkan kata2 semangat buat kawan2 yg dilanda masalah...tp skrg tidak lagi. Kadang2 rasa ralat jugak knpa sy tidak mampu lg jadi sy yg dulu? mana perginya sy yg dulu?...makin hari sy rasa makin lemah...dalaman sy sering goyah kini...kalo dulu sy tahan diuji...mampu utk memotivasikan diri sendiri..tapi skrg bagaimana utk sy memotivasikan diri org lain sedangkan sy sendiri hilang motivasi...Ya Allah...kembalikan kekuatan di dalam diri ini utk sy terus berjuang di bumiMu ini...kembalikan keceriaan di dalam hidup ini agar aku kembali bermotivasi...hmmm....
8 comments:
waduh..waduh..kong nape gini jadinya ya? kalau dilayan laranya hati maka laralah jadinya dirimu tapi jika dilawan lara tu dengan keceriaan maka cerialah jadinya. biarkan masalah tu berlalu ditelan waktu. Tapi bagaimana nak menghilangkan lara dan mendapatkan ceria? tu bergantung pada dirimu sendiri...hanya dirimu yang tahu apa yang membahgiakan..maka lakukanlah perkara2 yang membahgiakan.akhir kalam dari penulis kesayanganmu ni ialah u r not alone....
masalahnya tak tahu apa yg membahagiakan apa yg tidak membahagiakan..kalo tahu takdo la poning camni..i know u dear...thanks 4 everything...
parah ni diri sendiri pun tak tau perkara2 yg membahgikan diri. cth nyer kalau i suka shopping kalau dpt shopping rasa bahgia jer...hehehehehe,....maklumla tauke cap duit.
masalah ini tidak semudah shopping...shopping itu hanya bleh buat therapy sementara tk bleh menyetelkan...sebut psal shopping megasale dh abis ke yang? bila la ling nk wat therapy ni..salah satu faktor yg menyumbang kpd masalah sbb lama tk buat therapy la ni
tu la pasal. i ari buat terapi ladys day out sampai 2 kali puas hati la....
ape2 pun jgn pendam sorang..kalu ade tempat leh luahkan baik luahkan ye...
insyaallah..thanks!
kalau nak famous amos lagi luahkan kat radio sinar fm tak pun suria fm dlm cetusan rasa....kelas gitu ....hehehehe....
Post a Comment